Spis treści.
Do Cagliari trafiliśmy pierwszego oraz ostatniego dnia naszego pobytu na Sardynii. W obu przypadkach spędziliśmy tu po kilka godzin — łącznie można więc powiedzieć, że poświęciliśmy stolicy wyspy równowartość jednego dnia.
Jak w każdym większym mieście, także tutaj nie brakuje ciekawych atrakcji i miejsc wartych zobaczenia. Mimo to nie była to miłość od pierwszego wejrzenia.
Muszę przyznać szczerze, że czuję pewien niedosyt. Być może wpływ na to miała pogoda — w dniu wyjazdu sporą część zwiedzania odbywaliśmy w deszczu. A może po prostu Cagliari, na tle spektakularnych krajobrazów, klifów i turkusowych zatok, które zobaczyliśmy wcześniej, wypadło nieco mniej efektownie.
W mieście widać sporo kamienic nadgryzionych zębem czasu, a miejscami także ślady wandalizmu. Nawet w reprezentacyjnym Bastione di Saint Remy — jednym z najbardziej charakterystycznych punktów miasta — dostrzegliśmy śmieci i oznaki zaniedbania. Odniosłam wrażenie, że niektóre przestrzenie, które powinny być wizytówką stolicy, mogłyby być lepiej zadbane.
Historyczne dzielnice Cagliari
W obrębie centrum Cagliari wyróżnia się cztery główne, historyczne dzielnice, których początki sięgają średniowiecza:
Castello (w języku sardyńskim: Casteddu) — najwyżej położona część miasta, otoczona średniowiecznymi murami obronnymi; przez wieki była siedzibą arystokracji i władzy.
Stampace — położona na zachód od Castello, dawniej zamieszkiwana głównie przez rzemieślników i robotników.
Marina — dzielnica nabrzeżna, historycznie związana z rybakami i handlem; rozciąga się u stóp wzgórza Castello.
Villanova — spokojniejsza część miasta, znana z wąskich uliczek i zabytkowych kamienic (tej dzielnicy niestety nie zdążyliśmy odwiedzić).
Na początek przyjrzyjmy się bliżej sercu miasta — najważniejszej i najbardziej charakterystycznej dzielnicy, czyli Castello (Casteddu).
Spacer ulicą Via Giuseppe Manno
Zanim jednak dotarliśmy do dzielnicy Castello, przeszliśmy bardzo komercyjną ulicą Via Giuseppe Manno, biegnącą pomiędzy historycznymi częściami miasta — Castello i Marina. To jeden z głównych deptaków handlowych Cagliari.
Znajdziecie tu mnóstwo sklepów — głównie z odzieżą, zegarkami i biżuterią — a także eleganckie witryny i tętniący życiem miejski klimat. Spacerując, zwracaliśmy uwagę również na zabytkowe kamienice, które nadają tej części miasta nieco bardziej historycznego charakteru, mimo jej wyraźnie współczesnego, handlowego oblicza.
Bastion Saint Remy – wizytówka Cagliari
Spośród wszystkich miejsc, które zobaczyliśmy w Cagliari, to właśnie Bastione di Saint Remy zrobił na mnie największe wrażenie. Cytadela znajduje się przy Placu Costituzione (Piazza Costituzione) (na mapie tutaj) i jest jednym z najbardziej rozpoznawalnych punktów miasta.
Już od pierwszej chwili budowla przyciąga wzrok. To piękny przykład architektury klasycystycznej — monumentalnej, harmonijnej i eleganckiej. Onieśmiela skalą, a jednocześnie zachwyca detalem: jasnym, biało-żółtym wapieniem zwanym Pietra Forte, smukłymi kolumnami w stylu korynckim oraz imponującym kamiennym łukiem triumfalnym. To miejsce, które rzeczywiście ma w sobie coś reprezentacyjnego i podniosłego.
Cytadela została wzniesiona pod koniec XIX wieku na fundamentach średniowiecznych murów obronnych, których początki sięgają XIV stulecia. Nazwa bastionu nawiązuje do pierwszego wicekróla Piemontu — Filippo-Guglielmo Pallavicini, barona Saint Remy.
W 1943 roku, podczas bombardowań z okresu II wojny światowej, zarówno wieńczący budowlę łuk triumfalny, jak i monumentalne kamienne schody zostały poważnie zniszczone. Na szczęście w późniejszych latach przeprowadzono ich rekonstrukcję, przywracając bastionowi dawną formę i reprezentacyjny charakter.
Żeby jednak nie było zbyt idealnie, trzeba wspomnieć, że estetykę tego miejsca niestety psują miejscami porzucone pod murami śmieci. W tak reprezentacyjnym punkcie miasta razi to szczególnie mocno.
Po wejściu na górę monumentalnymi, kamiennymi schodami docieramy na rozległy taras widokowy — Terrazza Umberto I, będący częścią Bastione di Saint Remy. Z tarasu rozpościera się szeroka panorama na miasto: historyczne kamienice, nadmorskie nabrzeże z portem oraz otaczające Cagliari wzgórza. To jedno z tych miejsc, gdzie warto zatrzymać się na dłużej i po prostu popatrzeć na miasto z góry.
Torre dell’Elefante – średniowieczna Wieża Słonia w Castello
W dzielnicy Castello warto zwrócić uwagę także na średniowieczną wieżę Torre dell’Elefante, czyli tzw. Wieżę Słonia. Ta imponująca budowla została wzniesiona w XIV wieku z jasnego wapienia i przez stulecia pełniła funkcję obronną. Swoją nazwę zawdzięcza niewielkiej, kamiennej rzeźbie słonia umieszczonej na jednym z elementów konstrukcji.
Obecnie znaczna część wieży pokryta jest rusztowaniami — trwa jej renowacja, dlatego obiekt bywa czasowo zamknięty dla zwiedzających. Niestety nie mieliśmy więc okazji podziwiać panoramy miasta z jej szczytu.
Mimo to sama monumentalna wysokość wieży oraz zachowana, zwodzona metalowa brama obronna zrobiły na nas duże wrażenie i pozwoliły wyobrazić sobie, jak potężnym elementem systemu fortyfikacji była niegdyś ta część Castello.
Stampace – dawna dzielnica robotnicza
Z dzielnicy Castello przeszliśmy pieszo do kolejnej części miasta, położonej na zachód — do dzielnicy Stampace w Cagliari.
Dawniej była to dzielnica zamieszkana głównie przez robotników i rzemieślników, co do dziś wyczuwa się w jej bardziej autentycznej, mniej reprezentacyjnej atmosferze. Uliczki i przejścia między kamienicami są tu wyraźnie węższe niż w Castello, a zabudowa sprawia wrażenie bardziej zwartej i surowszej. To zupełnie inne oblicze miasta — mniej monumentalne, ale bardziej codzienne i lokalne.
Kościół św. Anny w Stampace
Pierwszym miejscem, które zobaczyliśmy w dzielnicy Stampace w Cagliari, był zabytkowy Chiesa di Sant’Anna – na mapie tutaj.
Mieliśmy przy tym naprawdę sporo szczęścia — świątynia była otwarta dosłownie przez chwilę. Gdy tylko mężczyzna sprzątający przed wejściem skończył zamiatać schody, ciężkie drzwi zostały zamknięte przed kolejnymi potencjalnymi zwiedzającymi. Udało nam się więc wejść do środka niemal w ostatnim momencie, jakby zupełnym przypadkiem.
Wnętrze kościoła okazało się przestronne i pełne barokowego przepychu — jasne ściany, zdobione ołtarze i bogate detale kontrastowały z dość surową fasadą widzianą z zewnątrz. Panowała tam cisza, która w połączeniu z miękkim światłem wpadającym przez okna tworzyła spokojną, niemal kontemplacyjną atmosferę. To był jeden z tych momentów w podróży, kiedy przypadek sprawia, że trafiamy do miejsca, które na chwilę wyłącza nas z miejskiego zgiełku.
Krypta św. Restytuty w dzielnicy Stampace
Z Chiesa di Sant’Anna udaliśmy się dalej do niezwykłego miejsca ukrytego pod ziemią — Cripta di Santa Restituta – na mapie tutaj. Krypta znajduje się pod kościołem Chiesa di Santa Restituta, w samym sercu dzielnicy Stampace w Cagliari, i została utworzona w naturalnej jaskini.
Od kamieniołomu do miejsca kultu
Na przestrzeni wieków miejsce to pełniło bardzo różne funkcje. Początkowo jaskinia służyła jako źródło pozyskiwania kamiennych bloków budowlanych.
Istnieją również przypuszczenia, że była wykorzystywana już przez starożytną cywilizację nuragijską, zamieszkującą Sardynię od około XVII do II wieku p.n.e. Świadczyć ma o tym kamienny młotek odkryty tu w latach 80. XX wieku, datowany właśnie na ten okres.
W kolejnych stuleciach jaskinia stała się miejscem kultu pogańskiego, a w V wieku zamieszkała w niej Restytuta — mieszkanka Sardynii, uznawana za matkę Efisia, późniejszego patrona wyspy. Zarówno ona, jak i jej syn, zostali z czasem uznani za świętych.
Przemiany w epoce chrześcijańskiej
W następnych wiekach krypta przeszła pod opiekę greckiego Kościoła prawosławnego i pozostawała w jego rękach aż do XIII wieku. Później popadła w zapomnienie, by zostać ponownie odkrytą w XVII wieku, w okresie kontrreformacji.
Ówczesny biskup Cagliari, Francisco Desquivel, zlecił prace dekoracyjne: podwyższono ołtarz i wykonano trzy wnęki w stylu renesansowym. W centralnej części jaskini znajdowały się relikwie czterech świętych oraz posąg św. Restytuty. Po bokach umieszczono figury Efisia (biskupa Vercelli i patrona Sardynii) oraz opatki Eusebii, które według tradycji były dziećmi św. Restytuty.
Krypta jako schron w czasie wojny
Podczas II wojny światowej, od 1939 roku, jaskinia pełniła funkcję schronu przeciwlotniczego. Była wykorzystywana aż do 17 lutego 1943 roku, kiedy to w wyniku bombardowania zginęli mieszkańcy Cagliari oczekujący na wejście do krypty.
Do dziś na ścianach zachowały się ślady z tamtego tragicznego okresu — milczące świadectwo dramatycznych wydarzeń, które odcisnęły piętno na historii miasta.
Godziny otwarcia i ceny biletów
di Santa Restituta jest otwarta w sezonie letnim w godzinach 10:00–14:00 oraz 15:00–19:00.
Bilety wstępu — jak na warunki Sardynii — są bardzo przystępne cenowo i wynoszą:
2 € — bilet normalny,
1 € — dla studentów poniżej 26. roku życia i seniorów powyżej 65 lat,
1 € — dla grup zorganizowanych liczących co najmniej 15 osób.
Zwiedzanie krypty można połączyć z wizytą w sąsiadującym miejscu tradycyjnie uznawanym za więzienie Sant’Efisio. Wówczas obowiązują bilety łączone (krypta + więzienie):
5 € — bilet normalny,
4 € — bilet ulgowy (uczniowie poniżej 26 lat i osoby powyżej 65 lat),
3,50 € — dla grup liczących co najmniej 15 osób.
Wnętrze krypty św. Restytuty – między historią a legendą
Krypta składa się z obszernego, centralnego pomieszczenia połączonego z dwiema klatkami schodowymi wykutymi bezpośrednio w skale. Surowe, kamienne ściany kontrastują tu z elementami późniejszych przekształceń sakralnych. W niektórych miejscach można dostrzec pozostałości XIII-wiecznych fresków, w tym wizerunek św. Jana Chrzciciela — dziś już mocno zatarty, ale wciąż wyraźnie obecny.
Po zachodniej stronie znajduje się kolejny ołtarz, umieszczony na dawnej cysternie. W tej samej części krypty mieści się także przestrzeń określana jako Schola Sanctae Restitutae — miejsce, w którym według tradycji św. Restytuta miała nauczać dzieci z okolicy.
Jak na naturalną jaskinię, krypta jest zaskakująco przestronna. W centralnej części ustawiono ławki, na których można na chwilę przysiąść i w ciszy chłonąć atmosferę tego miejsca. My schroniliśmy się tu przed deszczem — Sardynia przywitała nas pięknym słońcem, a żegnała ulewą, jakby chciała pokazać nam swoje dwa zupełnie różne oblicza.
Domniemane więzienie św. Efisia
W bezpośrednim sąsiedztwie Cripta di Santa Restituta, nieopodal kościoła Chiesa di Sant’Efisio, znajduje się miejsce tradycyjnie uznawane za więzienie Sant’Efisio — patrona Cagliari i całej Sardynii.
Według lokalnej tradycji to właśnie tutaj miał być przetrzymywany święty. Świadczyć ma o tym podziemna wnęka z kolumną pośrodku, oddzielona metalową bramą. Nie odnaleziono jednak szczątków samego Efisia; podczas badań odkryto jedynie kilka monet z czasów cesarza Domicjan, pochodzących z I wieku n.e.
W latach 20. XX wieku przeprowadzono tu szeroko zakrojone badania archeologiczne. Kierujący wykopaliskami Antonio Taramelli nie potwierdził, by miejsce to było więzieniem świętego. Odrzucił również hipotezę, że mogła to być dawna cysterna, wskazując na znaczące różnice konstrukcyjne w porównaniu z innymi tego typu obiektami w Cagliari.
Mimo braku jednoznacznych dowodów, przekonanie wiernych o autentyczności tego miejsca pozostaje żywe, a legenda o uwięzieniu św. Efisia wciąż stanowi ważny element lokalnej tradycji.
Rzymski amfiteatr w Cagliari – pierwsze (i nieco rozczarowujące) spotkanie z wyspą
Rzymski amfiteatr w Cagliari – sardyńskie koloseum
Anfiteatro Romano di Cagliari został wzniesiony pomiędzy I a II wiekiem n.e. Część trybun wykuto bezpośrednio w skalnym zboczu, natomiast pozostałe partie zbudowano z kamiennych bloków. Trzypoziomowa widownia mogła pomieścić nawet około 10 000 widzów, a jej podział odzwierciedlał ówczesną strukturę społeczną — im wyższy status, tym lepsze miejsce.
W czasach rzymskich poranki należały do widowisk z udziałem niewolników walczących z dzikimi zwierzętami sprowadzanymi z Afryki. W południe wykonywano egzekucje, a wieczorami odbywały się walki gladiatorów, rekrutowanych zarówno z Sardynii, jak i z innych regionów imperium. Wraz z rozprzestrzenianiem się chrześcijaństwa popularność tych krwawych spektakli zaczęła spadać, choć oficjalnie zakazano ich dopiero w 438 roku.
W kolejnych stuleciach amfiteatr stał się źródłem budulca — przez długi czas rozbierano go, wykorzystując kamienne bloki do wznoszenia nowych budynków. Proces ten trwał aż do XIX wieku.
Sam obiekt, mimo obecnych ograniczeń w zwiedzaniu, pozostaje niezwykle interesującym świadectwem rzymskiej historii Cagliari. Mam nadzieję, że po zakończeniu prac konserwatorskich odzyska dawny blask i będzie można go podziwiać w znacznie szerszym zakresie niż obecnie.
Informacje praktyczne – godziny otwarcia i parking
Anfiteatro Romano di Cagliari jest zazwyczaj otwarty od godziny 10:00 (z wyjątkiem poniedziałków, kiedy obiekt pozostaje zamknięty). Zwiedzanie odbywa się w dwóch turach: od 10:00 do 14:00 oraz od 15:00 do 19:00. Bilet wstępu kosztuje 5 € za osobę.
Bezpłatny parking w pobliżu ruin znajduje się przy ulicy Viale Luigi Giussani – czyli tutaj. Warto jednak zwrócić uwagę na oznaczenia dotyczące dni sprzątania ulicy — informacja ta znajduje się na znakach drogowych (np. „III sab del mese” oznacza trzecią sobotę miesiąca).
Kościół św. Antoniego z Padwy i Sanktuarium św. Ignacego
W bezpośrednim sąsiedztwie Anfiteatro Romano di Cagliari znajduje się niewielki Chiesa di Sant’Antonio da Padova, w którym mieści się również Sanktuarium św. Ignacego. To jeden z pierwszych klasztorów założonych w Cagliari.
Sam główny ołtarz jest dość skromny, jednak warto tu zajrzeć ze względu na bogato zdobioną kaplicę po lewej stronie prezbiterium. Pełna złoconych detali i dekoracji, stanowi wyraźny kontrast wobec prostoty reszty wnętrza. To właśnie w niej znajdują się relikwie kapucyna — Ignazio da Laconi, znanego jako św. Ignacy z Lakoni, jednej z ważniejszych postaci religijnych Sardynii.
Marina – nadmorskie serce Cagliari
Dzielnica Marina położona jest u stóp Castello, w dolnej części Cagliari. To właśnie tutaj znajdują się główny dworzec kolejowy oraz autobusowy, co czyni tę część miasta naturalnym punktem startowym dla wielu podróżnych.
Dworzec kolejowy w Cagliari – brama do miasta
Dworzec kolejowy w Cagliari mieści się w zabytkowym budynku o eleganckiej, klasycznej fasadzie, która od razu przyciąga wzrok. Jasna elewacja, symetryczne arkady i dekoracyjne detale sprawiają, że już samo wejście do środka daje poczucie, że jesteśmy w miejscu z historią. To nie jest anonimowa, współczesna hala — raczej przestrzeń z charakterem, wpisana w architektoniczny rytm dzielnicy Marina.
Wnętrze okazało się bardzo zadbane i czyste, co po kilku dniach podróży naprawdę się docenia. Dostępna jest także płatna toaleta (1 €), co w praktyce bywa zbawienne — zwłaszcza przed dalszą drogą.
Tuż obok budynku można zobaczyć zabytkową lokomotywę — niepozorną, ale klimatyczną pamiątkę dawnych czasów. Dla miłośników kolei to ciekawy detal, a dla pozostałych po prostu sympatyczny akcent w miejskiej przestrzeni.
Bliskość portu, głównych ulic oraz hoteli sprawia, że Marina tętni życiem przez większą część dnia. To właśnie tutaj czuć miejski puls Cagliari — mieszankę podróżnych z walizkami, lokalnych mieszkańców i turystów rozpoczynających swoją przygodę z Sardynią.
Via Roma – elegancka wizytówka nadmorskiej części Cagliari
Przez dzielnicę Marina przebiega jedna z głównych arterii Cagliari — Via Roma. Ulica biegnie równolegle do portu i od lat stanowi reprezentacyjną oś miasta. Wzdłuż niej ciągnie się szpaler spójnych stylistycznie, klasycznych budynków o jasnych elewacjach, powstałych głównie na przełomie XIX i XX wieku. Ich elegancja oraz architektoniczna harmonia robią duże wrażenie — trudno nie odnieść wrażenia, że współczesna zabudowa rzadko dorównuje takim realizacjom.
Większość kamienic przy Via Roma posiada dekoracyjne portyki z kamiennymi łukami i kolumnami, które tworzą przyjemną, częściowo zacienioną przestrzeń spacerową. To właśnie pod nimi toczy się codzienne życie — mieszczą się tu kawiarnie, restauracje, butiki i niewielkie sklepy. Bliskość portu sprawia, że okolica ma lekko śródziemnomorski klimat: z jednej strony elegancka architektura, z drugiej — widok na morze i cumujące statki. To idealne miejsce na chwilę odpoczynku i obserwowanie miejskiego rytmu.
Palazzo Civico di Cagliari – reprezentacyjna perła dzielnicy Marina
W dzielnicy Marina warto zobaczyć także Palazzo Civico di Cagliari — monumentalny, elegancki budynek z białego kamienia, w którym mieści się siedziba władz miasta.W dzielnicy Marina warto zobaczyć także Palazzo Civico di Cagliari — monumentalny, elegancki budynek z białego kamienia, w którym mieści się siedziba władz miasta.
Gmach został wzniesiony na początku XX wieku w stylu neogotyckim z elementami secesyjnymi i od razu przyciąga uwagę bogato zdobioną fasadą. W oczy rzucają się smukłe wieżyczki, dekoracyjne łuki oraz rzeźbione detale przedstawiające morskie motywy, nawiązujące do nadmorskiego charakteru Cagliari.
Budynek powstał po przeniesieniu siedziby władz z wyżej położonej dzielnicy Castello do bardziej reprezentacyjnej, portowej części miasta. Dziś jest jedną z najbardziej charakterystycznych budowli przy Via Roma i ważnym punktem spaceru po dzielnicy Marina.
Park Molentargius – królestwo flamingów
Parco Naturale Regionale Molentargius-Saline to wyjątkowy obszar przyrodniczy w pobliżu Cagliari, będący schronieniem dla dziko żyjących flamingów oraz wielu innych gatunków ptaków. Ptaki zasiedlają dwa stawy słodkowodne — Bellarosa Minore i Perdalong — oraz słonowodny staw Bellarosa Maggiore di Molentargius.
Podmokły teren został uznany za obszar o znaczeniu międzynarodowym już w 1977 roku na mocy Konwencji Ramsarskiej, a od 1999 roku objęto go ochroną jako park regionalny. Dawne zbiorniki solankowe pełnią dziś funkcję naturalnych „stołówek” dla flamingów, które znajdują tu idealne warunki do żerowania.
Historia tego miejsca związana jest z wydobyciem soli — w rejonie Cagliari i na wschód od miasta przez około 250 lat funkcjonował ważny ośrodek produkcji soli. Nazwa „Molentargius” wywodzi się od sardyńskiego słowa su molenti, oznaczającego osiołka. To właśnie na grzbietach tych zwierząt transportowano niegdyś worki z wydobytą solą.
Rozległy, szutrowy i bezpłatny parking w pobliżu parku znajduje się przy Via la Palma – na mapie tutaj. Na parkingu, w niewielkiej drewnianej budce, dostępna jest także bezpłatna toaleta — niepozorna, ale bardzo przydatna podczas dłuższego spaceru po mokradłach.
Jak zwiedzać park – pieszo, rowerem czy kajakiem?
Park Parco Naturale Regionale Molentargius-Saline to naprawdę rozległy teren, który trudno byłoby w całości obejść pieszo — szczególnie w upalne dni. Brakuje tu naturalnego cienia, dlatego przy wysokich temperaturach spacer może być męczący. Zdecydowanie lepszym rozwiązaniem jest zwiedzanie parku na rowerze. Wzdłuż stawów biegną wygodne, szerokie ścieżki, a przez teren przepływa także Canale Palma, po którym można pływać kajakiem.
Gdzie zobaczyć flamingi w Molentargius?
Jeśli zależy Wam na dokładniejszym ich zobaczeniu, warto zabrać lornetkę. Ptaki są obecne, ale zazwyczaj przebywają w pewnym oddaleniu od ścieżek spacerowych. My dostrzegliśmy je gdzieś w tle — różowe punkty na tafli wody — jednak były dość daleko. Flamingi żyją tu w względnym spokoju, nie przejmując się ani spacerowiczami, ani samochodami poruszającymi się pobliską, główną drogą Viale Lungomare del Golfo. Właśnie w rejonie większych stawów, bliżej tej trasy, zobaczyliśmy ich znacznie więcej — choć nadal z pewnej odległości.
Po drugiej stronie parku, bliżej morza, rozciągają się pensjonaty oraz szeroka, piaszczysta plaża Spiaggia del Poetto — jedno z najpopularniejszych miejsc wypoczynkowych w Cagliari.
Skąd bierze się różowy kolor flamingów?
Różowe zabarwienie flamingów ma bardzo prozaiczne źródło — wynika z ich diety.
W słonawych zbiornikach żyją algi oraz drobne skorupiaki bogate w karotenoidy. To właśnie te naturalne barwniki sprawiają, że pióra flamingów stopniowo nabierają różowego odcienia. Im więcej takich składników w pożywieniu, tym intensywniejszy kolor upierzenia.
Choć trzeba przyznać, że flamingi w Cagliari nie były żyworóżowe niczym z Photoshopa — ich barwa była raczej delikatna, pastelowa. I może właśnie dzięki temu wyglądały bardziej naturalnie niż jak z katalogu biura podróży.
Gdzie zaparkować w Cagliari? Praktyczne wskazówki
Jeśli planujesz zwiedzanie Cagliari, warto wcześniej wybrać odpowiedni parking — szczególnie w sezonie.
1. Marina, Castello i Stampace
Najdogodniejszym miejscem do rozpoczęcia zwiedzania tych dzielnic (w kolejności: Marina → Castello → Stampace) jest duży, płatny parking w pobliżu dworca kolejowego, przy Via Sassari – na mapie tutaj. Zazwyczaj nie ma tu problemu ze znalezieniem wolnego miejsca. Dodatkowym atutem jest możliwość płatności kartą w parkomacie — co na Sardynii wcale nie jest standardem.
2. Rzymski amfiteatr
Do zwiedzania Anfiteatro Romano di Cagliari wygodnym rozwiązaniem jest bezpłatny parking przy Viale Luigi Giussani – na mapie tutaj.
3. Park Molentargius
W przypadku wizyty w Parco Naturale Regionale Molentargius-Saline polecam obszerny, szutrowy i bezpłatny parking przy Via la Palma – na mapie tutaj — szczególnie wygodny, jeśli planujesz dłuższy spacer lub przejażdżkę rowerową po terenie parku.
Parkowanie i jazda po Sardynii – o czym warto pamiętać?
W innych częściach Sardynia również można bez problemu zaparkować samochód, trzeba jednak pamiętać o jednej, prostej zasadzie oznaczeń, która obowiązuje praktycznie na całej wyspie.
Białe linie – miejsca bezpłatne.
Niebieskie linie – miejsca płatne (najczęściej w parkomacie, choć zdarzają się wyjątki — np. w Iglesias opłatę uiszczaliśmy bezpośrednio u parkingowego, mimo obecności parkomatów).
Żółte linie – miejsca przeznaczone dla osób z niepełnosprawnościami.
Zasada ta obowiązuje również na parkingach przy plażach — o ile miejsca są wyraźnie wyznaczone liniami.
Warto też zachować ostrożność na drogach. Sardyńskie trasy potrafią być bardzo kręte, szczególnie w rejonie Alghero – Bosa, w okolicach Golfo di Orosei (blisko Arbatax) oraz na zachodnim wybrzeżu w pobliżu Iglesias. Również dojazd w stronę Oristano bywa momentami wymagający, zwłaszcza poza głównymi arteriami.
Wąskie serpentyny, strome zjazdy i ograniczona widoczność sprawiają, że o niebezpieczną sytuację nietrudno — dlatego warto jechać spokojnie i z zapasem czasu. Jeśli planujecie odwiedzić te miasta, zajrzyjcie także do naszych osobnych wpisów, w których opisujemy trasy, atrakcje i praktyczne wskazówki dotyczące każdego z tych miejsc.
-
Arbatax to kolejny przystanek naszej wrześniowej podróży po Sardynii – spokojne miasteczko na wschodnim wybrzeżu, które potrafi naprawdę zachwycić. To właśnie tutaj zobaczycie jeden z najbardziej niezwykłych cudów natury wyspy – Rocce Rosse. Koniecznie zajrzyjcie także na szeroką Spiaggia di San Gemiliano, wejdźcie na średniowieczną Torre di San Gemiliano i odkryjcie inne atrakcje tego kameralnego miasteczka. Arbatax to idealne połączenie natury, historii i błogiego wypoczynku.
-
Turkusowa woda, białe klify i plaże dostępne wyłącznie od strony morza — tak wygląda rejs z Cala Gonone po zachwycającej Golfo di Orosei. To jedno z najpiękniejszych miejsc na środkowo-wschodnim wybrzeżu Sardynii, gdzie natura pokazuje swoje najbardziej spektakularne oblicze.
Podczas rejsu odwiedzamy rajskie zatoki, takie jak Cala Luna, Cala Biriola, Cala Mariolu czy Cala Goloritzé, a także imponującą Grotta del Bue Marino. Jeśli marzy Wam się dzień pełen widoków jak z pocztówki, wskakujcie na pokład — zabieram Was w rejs po jednej z najpiękniejszych zatok Europy.
-
Belvedere Foradada, Grota Neptuna, atrakcje starego miasta Alghero, dawne wieże obronne, Belvedere Alghero oraz ciekawostki i informacje praktyczne nt. małej Barcelony słynącej z czerwonego koralu.
-
Sardyńskie miasteczko Bosa zachwyca mnóstwem barw, Zamkiem Serravalle górującym nad dzielnicą Sa Costa oraz wąskimi, romantycznymi uliczkami. Warto poznać także smutną i krwawą legendę związaną z zamkiem.
-
Oristano to bardzo spokojne i jednocześnie największe miasto zachodniej Sardynii. Słynie głównie z odbywającego się tu corocznie festiwalu zwanego Sa Sartiglia, uznawanego za jeden z najbardziej reprezentacyjnych na Sardynii. Samo Oristano nie leży co prawda nad morzem, ale w jego okolicy znajdziemy wiele pięknych plaż. Znajdują się tu m.in. jedyne na wyspie kwarcowe plaże (Mari Ermi, Is Arutas i Maimoni)!
- 1
- 2
Choć Cagliari nie stało się naszym ulubionym miejscem na wyspie, warto uwzględnić je w planie podróży — choćby na jeden dzień, by poznać stolicę Sardynii i jej historyczne dzielnice.
Jeśli planujecie dalsze odkrywanie wyspy, zajrzyjcie także do naszych pozostałych wpisów o Sardynii — znajdziecie tam inspiracje na spektakularne klify, rajskie plaże i górskie wędrówki.
- PlażePoza szlakiemSardyniaWłochy
Porto Flavia, Pan di Zucchero, Spiaggia di Masua i Cala Domestica – 4 cuda południowo-zachodniej Sardynii
Okolice Iglesias to połączenie pięknych, piaszczystych plaż i nadmorskich widoków z klifów z krajobrazem bezpowrotnie zmienionym przez dawne kopalnie cynku i ołowiu. Warto zobaczyć tutaj w szczególności port morski Porto Flavia, wyjątkowe faraglione Pan di Zucchero czy plaże: Spiaggia di Masua czy Cala Domestica.
-
Su Nuraxi di Barumini to największy i najlepiej zachowany kompleks nuragów na Sardynii, wpisany na listę UNESCO. Megalityczne kamienne wieże zbudowane przez tajemniczą cywilizację nuragijską do dziś budzą zachwyt i pozostają jedną z największych zagadek archeologicznych Europy. Dlaczego warto odwiedzić to niezwykłe miejsce i czego można się tam spodziewać? Sprawdź w tym wpisie.
-
Półwysep Sinis znajdujący się na zachodnim wybrzeżu Sardynii różni się znacznie od pozostałych części wyspy. Prócz dziewiczych plaż, licznych stawów i rozlewisk, na których można zobaczyć flamingi, czeka tu na nas starożytna historia Sardynii. To właśnie tutaj zobaczymy pozostałości po fenickiej kolonii Tharros, położone w sąsiedztwie cudownego widoku na półwysep Capo San Marco, a także fascynujący Giganci z Mont’e Prama.
- PlażePoza szlakiemSardyniaWłochy
Arco di S’Archittu – spektakularny skalny łuk na 15-metrowym klifie
Przemierzając zachodnie wybrzeże Sardynia, warto zatrzymać się w niewielkiej, nadmorskiej miejscowości S’Archittu, położonej między Bosa a Oristano. To właśnie tutaj natura wyrzeźbiła jeden z najbardziej malowniczych zakątków tej części wyspy — Arco di S’Archittu.
Spektakularny łuk skalny powstał w wapiennym klifie wznoszącym się na około 15 metrów nad turkusową taflą morza. Widok ten przyciąga nie tylko miłośników fotografii, ale także wszystkich, którzy cenią miejsca tworzone wyłącznie siłą natury.
-
Wąwóz Gorropu to drugi najgłębszy wąwóz Europy. Zachwycające i spektakularne miejsce zwłaszcza dla miłośników aktywnego spędzania czasu na Sardynii. Skalne, majestatyczne ściany kanionu osiągające wysokość ponad 500 m onieśmielają, gdyż trudno dojrzeć ich koniec.
- 1
- 2
Postaw kawę
Jeśli ten artykuł pomógł Ci zaplanować podróż, odkryć nowe miejsce albo był po prostu chwilą inspiracji — możesz postawić mi wirtualną kawę. Coraz więcej czytelników wspiera to miejsce — będzie mi ogromnie miło, jeśli kiedyś zechcesz dorzucić swoją kawę. To drobny gest, dzięki któremu mogę nadal tworzyć przewodniki, trasy i miejsca warte drogi.
Stawiam kawęTylko miejsca warte drogi.
Spokojne inspiracje, mniej znane szlaki i miejsca, które naprawdę prowadzą w naturę.
Możemy być w kontakcie tak, jak Ci wygodnie.
2 komentarze
Świetny wpis !!! Duża dawka przydatnych informacji. Czułam się jakbym była tam z Wami 🙂 Niesamowicie piękne uliczki i zabytki.
Bardzo dziękuję i polecam się na przyszłość. Liczę na to, że blog będzie nie tylko inspiracją, ale także dużą pomocą w planowaniu własnych wojaży!:-)