Spis treści.
Czerwony szlak na Czerwone Wierchy to jeden z najpiękniejszych szlaków w Tatrach Zachodnich. Nieprzypadkowo oznaczony jest właśnie kolorem czerwonym – to główny, grzbietowy szlak prowadzący przez całe pasmo, a przy tym niezwykle widokowy. Szerokie, trawiaste kopuły szczytów i rozległe panoramy sprawiają, że wędrówka jest prawdziwą ucztą dla oczu.
Grzbietem Czerwonych Wierchów oraz przełęczami między poszczególnymi wzniesieniami biegnie granica polsko-słowacka. Spacerując tym odcinkiem, dosłownie przemierzamy linię dzielącą dwa kraje, podziwiając widoki zarówno na polską, jak i słowacką stronę Tatr.
Nam udało się jednego dnia zdobyć nie tylko Czerwone Wierchy, ale także Giewont. Jeśli macie dobrą kondycję i sprzyjające warunki pogodowe, to świetna opcja na ambitną, całodniową wycieczkę. Połączenie tych dwóch punktów daje satysfakcję i pozwala spojrzeć na znanego „Śpiącego Rycerza” z zupełnie innej perspektywy – a na koniec stanąć na jego szczycie.
Cztery szczyty Czerwonych Wierchów i ich jesienna tajemnica
Pod nazwą Czerwone Wierchy kryją się cztery dwutysięczniki Tatr Zachodnich, które – przy dobrej kondycji – można zdobyć podczas jednej, długiej wycieczki. W kolejności, w jakiej my przemierzaliśmy grzbiet, są to:
Ciemniak (2096 m n.p.m.)
Krzesanica (2122 m n.p.m.)
Małołączniak (2096 m n.p.m.)
Kopa Kondracka (2005 m n.p.m.)
Charakterystyczne zbocza Czerwonych Wierchów porośnięte są gęsto niepozorną rośliną zwaną sitem skuciną. Wyglądem przypomina zwykłą trawę, jednak tworzy zwarte, szczeciniaste kępy (nazwa „skucina” wywodzi się od góralskiego określenia szczeciny). Roślina ta odgrywa bardzo ważną rolę – wzmacnia podłoże i chroni zbocza przed erozją.
Poza swoją funkcją ochronną jest także niezwykle dekoracyjna. Jesienią sit skucina przybiera rdzawoczerwony odcień, który nadaje całemu pasmu wyjątkowy, ognisty charakter. To właśnie od tej barwy pochodzi nazwa Czerwonych Wierchów.
Wędrowaliśmy tym szlakiem latem, więc nie dane nam było podziwiać jesiennej palety kolorów. Niezależnie jednak od pory roku, Czerwone Wierchy zachwycają przestrzenią, światłem i rozległymi panoramami – i zdecydowanie warto się tu wybrać.
Czerwonym szlakiem z Doliny Kościeliskiej – praktyczne informacje o trasie
Na Czerwone Wierchy prowadzi kilka wariantów dojścia, jednak my wybraliśmy czerwony szlak startujący z Doliny Kościeliskiej. To najbardziej znana, ale też – naszym zdaniem – najpiękniejsza opcja wejścia na grzbiet.
Mimo że wyruszyliśmy na początku lipca, czyli w szczycie sezonu, wędrówka przebiegała spokojnie. Od czasu do czasu mijaliśmy innych turystów, ale nie było tłumów. Tatry Zachodnie – w przeciwieństwie do Tatr Wysokich – uchodzą za mniej oblegane (nie licząc oczywiście popularnych dolin) i rzeczywiście da się to odczuć.
Szlak nie jest trudny technicznie, nie wymaga łańcuchów ani wspinaczkowych umiejętności, ale jest wymagający kondycyjnie. To długi, całodniowy marsz z licznymi podejściami i zejściami. Dodatkowym utrudnieniem jest brak schronisk na całym grzbiecie – jeśli pogoda się załamie, nie ma gdzie się schronić. Na Czerwonych Wierchach często mocno wieje i nie musi to być wcale halny (w czasie halnego wyjście w góry jest bardzo niebezpieczne). Nawet zwykły wiatr potrafi solidnie dać się we znaki – nam w lipcu bardzo przydały się kurtki przeciwwiatrowe.
Choć szlak nie sprawia większych trudności technicznych, zdarzały się tu wypadki śmiertelne. Zbaczanie ze szlaku, zwłaszcza przy słabej widoczności, może zakończyć się tragicznie – rozległe, kopulaste zbocza wcale nie są tak łagodne, jak mogą się wydawać z daleka.
Nasza trasa – obejmująca również wejście na Giewont – liczyła niemal 19 km. Według mapy można ją przejść w niespełna 10 godzin. Nam zajęło to mniej więcej tyle, może odrobinę więcej, ale już razem z przerwami. Na szczęście pod Giewontem było tego dnia pusto, więc nie musieliśmy stać w kolejce do wejścia na szczyt – a to potrafi znacząco wydłużyć czas wycieczki.
Poniżej znajdziecie mapę z zaznaczonym przebiegiem naszej trasy przez Czerwone Wierchy – od startu w Dolinie Kościeliskiej, przez wszystkie cztery szczyty, aż po zejście w kierunku Giewontu.
Jak przygotować się na Czerwone Wierchy?
Wyprawa na Czerwone Wierchy to propozycja dla osób z dobrą kondycją. To nie jest spacer dla okazjonalnych turystów – trasa jest długa, a podejścia potrafią dać w kość. Jeśli jednak lubicie całodniowe górskie wędrówki, będziecie w swoim żywiole.
Ze względu na brak schronisk na całym grzbiecie, koniecznie zabierzcie ze sobą odpowiedni zapas wody i prowiantu – tak, aby wystarczyło na cały dzień marszu. Nie ma tu miejsca, w którym można uzupełnić zapasy czy przeczekać nagłe załamanie pogody.
Warto spakować czapkę z daszkiem chroniącą przed słońcem oraz lekką czapkę na wiatr – a czasem przydają się obie. Pogoda w Tatrach bywa zmienna. Przyda się również kurtka przeciwwiatrowa. Nam była bardzo potrzebna na szczytach Ciemniaka i Krzesanicy, gdzie wiał przenikliwy, chłodny wiatr. Dopiero później, gdy zrobiło się cieplej, mogliśmy schować ją do plecaka.
Na tak długą trasę najlepiej sprawdzają się solidne buty trekkingowe z grubszą, dobrze wyprofilowaną podeszwą. Czeka Was wiele kilometrów marszu, również po kamienistym podłożu. My dodatkowo po przejściu Czerwonych Wierchów weszliśmy jeszcze na Giewont, dlatego buty z wyraźnym bieżnikiem okazały się absolutnie niezastąpione.
Parking w Kirach – na co uważać?
Auto zostawiliśmy na jednym z parkingów w miejscowości Kiry. W okolicy znajduje się kilka prywatnych parkingów – odległością od wejścia na szlak praktycznie się nie różnią, ale ceny potrafią być już zupełnie inne. Warto więc wcześniej zorientować się w stawkach, aby uniknąć niemiłego zaskoczenia.
Zazwyczaj wybieraliśmy parking za mostkiem i tam też parkowaliśmy poprzedniego dnia. Tym razem jednak coś nas podkusiło i zatrzymaliśmy się na parkingu przed mostkiem. O mały włos nie wróciliśmy do samochodu, gdy usłyszeliśmy cenę – 30 zł za dzień postoju. Dla porównania, zaledwie około 100 metrów dalej, za mostkiem, płaciliśmy wcześniej 15 zł.
Ostatecznie, po krótkich negocjacjach, udało się obniżyć stawkę do 20 zł, ale różnica i tak była odczuwalna. W sezonie turystycznym ceny potrafią się dynamicznie zmieniać, dlatego dobrze jest zachować czujność i po prostu sprawdzić kilka opcji przed podjęciem decyzji.
Szlak na Czerwone Wierchy - z Doliny Kościeliskiej do Chudej Przełączki.
Na wycieczkę na Czerwone Wierchy wybraliśmy pogodny dzień, możliwie jak najmniej upalny. Zdecydowaliśmy się na termin, w którym prognozy nie zapowiadały ani burz, ani nawet przelotnych opadów – przy tak długiej trasie to naprawdę kluczowe.
Pogoda okazała się idealna. Było słonecznie, ale bez dokuczliwego skwaru. Taki umiarkowany, stabilny dzień w Tatrach to prawdziwy skarb – upał potrafi bowiem skutecznie odebrać przyjemność z wędrówki, zwłaszcza na odkrytym grzbiecie, gdzie praktycznie nie ma cienia. Tym razem warunki sprzyjały nam od samego początku aż po zejście ze szlaku, dzięki czemu mogliśmy w pełni cieszyć się panoramami i spokojnym tempem marszu.
Początek trasy – przez Dolinę Kościeliską
Początkowy odcinek wędrówki prowadzi wygodną, szeroką drogą przez Dolinę Kościeliską. To jeszcze spokojny etap – idealny na rozgrzewkę przed długim podejściem na Czerwone Wierchy. W dolinie można skorzystać z mobilnych toalet ustawionych tuż przed rozejściem szlaków przy Cudakowej Polanie. Później przez wiele godzin nie będzie już żadnej takiej możliwości, więc warto o tym pamiętać.
Na Cudakowej Polanie, przed mostem nad potokiem, odbijamy w lewo – zgodnie z czerwonymi znakami. Początkowe podejście jest jeszcze umiarkowane i nie powinno sprawić większych trudności. Prawdziwe wyzwanie zaczyna się jednak wyżej, od rejonu Zahradzisk – stamtąd czeka nas już długie, systematyczne podejście praktycznie bez wytchnienia.
Przez kolejne ponad cztery godziny będziemy konsekwentnie zdobywać wysokość, cały czas trzymając się czerwonego szlaku. To właśnie tutaj zaczyna się właściwa część tej górskiej przygody – wymagająca, ale jednocześnie niezwykle satysfakcjonująca.
Od Zahradzisk zaczyna się prawdziwe podejście
W rejonie Zahradzisk przechodzimy przez mostek i wkraczamy na właściwy, czerwony szlak prowadzący na Czerwone Wierchy. To tutaj kończy się łagodny spacer doliną, a zaczyna systematyczne zdobywanie wysokości.
Początkowo krajobraz nie jest jeszcze bardzo spektakularny, ale co jakiś czas między drzewami otwierają się ładne widoki na dolinę i okoliczne zbocza. Wędrujemy wąską, momentami kamienistą ścieżką pośród zieleni, stopniowo nabierając wysokości.
Nie ma tu zbyt wielu dogodnych miejsc na dłuższy odpoczynek – szlak jest dość jednostajny i konsekwentnie pnie się w górę. Warto więc złapać równy, spokojny rytm marszu i oszczędzać siły, bo to dopiero początek długiego podejścia na grzbiet.
Odpoczynek na Polanie Upłaz
Po dłuższym, mozolnym podejściu docieramy na Polanę Upłaz, gdzie robimy krótką przerwę przed dalszą wędrówką w stronę grzbietu Czerwonych Wierchów. To dobre miejsce, by złapać oddech i nacieszyć oczy coraz szerszymi panoramami.
Widoki z polany robią się wyraźnie bardziej rozległe – na dalszym planie doskonale prezentuje się Kominiarski Wierch, dumnie górujący nad okolicą. Sama polana zachwyca soczystą zielenią i drobnymi, rozsianymi po trawie kwiatami. Zieleń jest tak intensywna, że aż trudno uwierzyć, że to dopiero początek lata.
To jeden z tych momentów na trasie, kiedy zmęczenie na chwilę schodzi na dalszy plan, a człowiek po prostu stoi i chłonie przestrzeń.
Upłaziańska Kopka i widok na Giewont
Kolejnym charakterystycznym punktem na trasie jest trawiasta Upłaziańska Kopka. To właśnie tutaj znajduje się niewielka, ale wyraźnie wyróżniająca się skalna formacja zwana Piecem. Choć ma zaledwie około 10 metrów wysokości, przyciąga amatorów wspinaczki, którzy chętnie próbują swoich sił na tej naturalnej „ściance”.
Od Upłaziańskiej Kopki krajobraz zaczyna się wyraźnie otwierać, a niemal nieustannie towarzyszy nam widok na Giewont. Charakterystyczna sylwetka „Śpiącego Rycerza” staje się coraz wyraźniejsza, a my z każdym krokiem zbliżamy się do niego – choć najpierw czeka nas jeszcze przejście całego grzbietu Czerwonych Wierchów.
Coraz wyżej – w stronę grzbietu
Od Upłaziańskiej Kopki szlak ponownie wyraźnie pnie się w górę. Drewniane schodki, znajdujące się kawałek za wzniesieniem, pozwalają szybko nabrać wysokości – i już po chwili Upłaziańska Kopka zostaje gdzieś poniżej, jako miłe wspomnienie wcześniejszego etapu trasy.
Podejście staje się coraz bardziej kamieniste. Wchodzimy po naturalnych i częściowo ułożonych kamiennych stopniach, systematycznie zdobywając kolejne metry przewyższenia. W jednym miejscu trzeba dodatkowo przekroczyć wąski strumień spływający po zboczu – to drobna przeszkoda, ale dodaje trasie górskiego charakteru.
W końcu docieramy do miejsca z prowizorycznymi ławeczkami, idealnego na krótki odpoczynek. Siedząc tam, możemy w pełni nacieszyć się widokiem na Giewont oraz tym, co dopiero przed nami – majestatycznie rysującym się grzbietem Czerwonych Wierchów. Na horyzoncie wyraźnie widać już Ciemniak – pierwszy z czterech dwutysięczników, który za chwilę przyjdzie nam zdobyć.
W stronę Chudej Przełączki – złudne odległości
Ruszamy dalej w kierunku Chudej Przełączki i tu po raz kolejny przekonujemy się, że w górach perspektywa bywa zdradliwa. Odcinek, który z daleka wygląda na krótki spacer, w rzeczywistości potrafi dłużyć się niemiłosiernie. Cel jest widoczny, niemal na wyciągnięcie ręki – a jednak dojście do niego wymaga jeszcze sporo wysiłku.
Podejście jest jednostajne i konsekwentne. Ciągłe zdobywanie wysokości zaczyna być odczuwalne w nogach. Mnie akurat szło tego dnia zaskakująco lekko – miałam lżejszy plecak i trafił mi się wyjątkowo dobry dzień na górskie wędrówki.
Znacie to uczucie, gdy jednego dnia nogi odmawiają posłuszeństwa już od rana, bo poprzedni dzień dał im w kość, a kolejnego – energia wręcz Was rozpiera? To był właśnie taki dzień. Od samego początku miałam w sobie ogromną dawkę mocy. Niestety, jak to często bywa w duecie, mój towarzysz wędrówki funkcjonuje zazwyczaj odwrotnie niż ja – i tego dnia podejścia dawały mu się znacznie bardziej we znaki.
Chuda Przełączka – ostatni przystanek przed Ciemniakiem
W końcu docieramy na Chudą Przełączkę – niewielką, ale ważną przełęcz, gdzie czerwony szlak prowadzący na Ciemniak krzyżuje się z zielonym szlakiem schodzącym w dół przez Tomanową Polanę.
To dobre miejsce na krótką przerwę. Zatrzymujemy się, wyciągamy prowiant, uzupełniamy energię i przez chwilę pozwalamy nogom odpocząć po długim podejściu. Widoki coraz bardziej się otwierają, a świadomość, że pierwszy dwutysięcznik jest już blisko, dodaje motywacji.
Z Chudej Przełączki na szczyt Ciemniaka pozostaje już stosunkowo krótki odcinek. Ostatnie podejście zajmuje nam niespełna godzinę – i wreszcie stajemy na pierwszym z czterech szczytów Czerwonych Wierchów.
Panorama z Ciemniaka (2096 m n.p.m.)
Widoki ze szczytu są naprawdę bajeczne. Szczególnie zachwyca mnie panorama południowa – szeroka, otwarta i niezwykle przestrzenna.
Doskonale widać stąd m.in. Dolinę Tomanową, Świstówkę Liptowską, a także Tomanową Przełęcz wraz z charakterystycznymi Tomanowymi Stołami. Krajobraz jest surowy, ale jednocześnie harmonijny – szerokie doliny i łagodne kopuły szczytów tworzą typowy pejzaż Tatr Zachodnich.
W oddali, po zachodniej stronie, zaczynają majaczyć już Tatry Wysokie – o naszych wędrówkach w tej części Tatr przeczytacie w osobnych wpisach. Ich ostrzejsza, bardziej strzelista sylwetka wyraźnie odcina się od łagodniejszych form Zachodnich. To właśnie w ich kierunku będziemy dalej podążać grzbietem – przed nami kolejne szczyty Czerwonych Wierchów.
- GórskomałopolskiePolskaTatry Wysokie
Rusinowa Polana i Gęsia Szyja – opis szlaku z Zazadniej (pętla przez Rówień Waksmundzką)
Propozycja łatwego szlaku przez Wiktorówki, Rusinową Polanę, Gęsią Szyję, Rówień Waksmundzką i Polanę pod Wołoszynem. Przepiękna panorama na Tatry Wysokie, Zachodnie i Bielskie.
- GórskomałopolskiePolskaTatry Wysokie
Dolina Pięciu Stawów Polskich i Morskie Oko – najpiękniejsza pętla w Tatrach Wysokich
Są w Tatrach miejsca, które zachwycają. I są takie, które zostają w sercu na długo. Dla mnie Dolina Pięciu Stawów Polskich należy właśnie do tej drugiej kategorii. Surowa, przestrzenna, pełna światła i odbijających szczyty górskich tafli wody. W tym wpisie pokażę Ci piękną, widokową pętlę – wejście Doliną Roztoki, a następnie zejście do Morskiego Oka przez Świstówkę Roztocką. To trasa wymagająca, ale jedna z najpiękniejszych w polskich Tatrach Wysokich.
- GórskomałopolskiePolskaTatry Wysokie
Wielka Siklawa – najłatwiejszy szlak Doliną Roztoki w Tatrach Wysokich
Zielony szlak Doliną Roztoki to najłatwiejsza droga do Wielkiej Siklawy – największego wodospadu w Polsce. Choć podejście potrafi zmęczyć, widok potężnych kaskad na potoku Roztoka w Tatrach Wysokich sprawia, że każdy krok był wart wysiłku.
-
Relacja z dachu Tatr – z drugiego najwyższego szczytu całego pasma, czyli Łomnicki Szczyt (2634 m n.p.m.). To miejsce, gdzie naprawdę można poczuć się jak w niebie i dosłownie pobujać w obłokach. Nawet gdy szczyt spowija mgła, magia tego miejsca nie znika – przeciwnie, staje się jeszcze bardziej wyczuwalna.
Krzesanica (2122 m n.p.m.) – najwyższa z Czerwonych Wierchów
Szczyt Krzesanicy jest dość niepozorny. Jeśli jest się tu po raz pierwszy, łatwo nawet nie zauważyć momentu, w którym staje się na jej wierzchołku. Nie ma tu wyraźnie wybijającego się punktu kulminacyjnego – to raczej rozległa, kamienista platforma niż strzelisty szczyt.
Nazwa góry pochodzi od charakterystycznej północnej ściany, zwanej „krzesaną”. To stromo ścięta, imponująca skalna ściana, która wygląda tak, jakby została równo „odkrzesana”, niczym przy krzesaniu ognia. Jej surowa, niemal pionowa forma wyraźnie odróżnia się od łagodniejszych zboczy typowych dla Tatr Zachodnich.
O tej niezwykłej ścianie pisał już w 1891 roku Walery Eljasz-Radzikowski, malarz i jeden z pierwszych popularyzatorów Tatr, zachwycony monumentalnością i wyjątkowym charakterem tego miejsca.
Krzesanica ze ścianą od północy gdyby skrzesaną i stąd tak nazwana.
To właśnie ta stromo ścięta, niemal pionowa ściana nadaje szczytowi jego nazwę i wyjątkowy charakter wśród łagodniejszych form Tatr Zachodnich.
Południowa ściana Krzesanicy ma zupełnie inny charakter. Zamiast surowej, urwistej formy opada łagodnym, trawiastym zboczem, typowym dla kopulastych grzbietów Tatr Zachodnich. Ten kontrast między stromą, „skrzesaną” północną ścianą a miękką, zieloną południową stroną sprawia, że Krzesanica jest jednym z najbardziej wyrazistych szczytów w paśmie Czerwonych Wierchów.
Z Ciemniaka na Krzesanicę – widokowy grzbiet
Odcinek między Ciemniakiem a kolejnym szczytem Czerwonych Wierchów – Krzesanicą – liczy niecały kilometr, ale to kilometr pełen przepięknych krajobrazów. Idziemy w miarę równym tempem, choć szlak najpierw delikatnie opada, by po chwili znów zacząć się wznosić.
To bardzo widokowy fragment grzbietu, ale jednocześnie trzeba zachować czujność. W kilku miejscach ścieżka biegnie blisko stromych zboczy, dlatego absolutnie nie warto zbaczać ze szlaku. Przy dobrej pogodzie nie sprawia to większych trudności, jednak przy słabej widoczności lub silnym wietrze może być niebezpiecznie.
Im bliżej Krzesanicy, tym ciekawsza perspektywa – możemy obejrzeć za sobą fragment trasy prowadzącej z Ciemniaka i zobaczyć, jak efektownie prezentuje się grzbiet, którym przed chwilą wędrowaliśmy.
Kamienne kopczyki na Krzesanicy – tradycja i symbolika
Szczyt Krzesanicy usiany jest niewielkimi kopczykami z kamieni ustawionych jeden na drugim. Tworzą one charakterystyczny krajobraz wierzchołka – zwłaszcza że sam szczyt ma formę rozległej, kamienistej platformy.
Skąd wzięła się tradycja ich budowania? Teorii jest kilka, a zwyczaj ten wcale nie jest związany wyłącznie z Tatrami. Układanie kamiennych kopców to bardzo stara praktyka, obecna w wielu kulturach na całym świecie.
Część osób zostawia po sobie taki kopczyk jako symbol zdobycia szczytu – pamiątkę swojej obecności. Dawniej kamienne kopce pełniły także funkcję praktyczną: pomagały wyznaczać przebieg szlaku przy słabej widoczności. Dziś jednak nie warto się nimi sugerować, szczególnie na Krzesanicy, gdzie ustawione są dość chaotycznie i nie wskazują jednoznacznie kierunku marszu.
Mnie osobiście bliższa jest bardziej romantyczna interpretacja. Wędrując po górach, nieświadomie ingerujemy w ich naturalny porządek – potrącamy kamienie, które toczą się w dół, czasem poruszając kolejne. Kopczyki można więc potraktować jako symboliczny gest oddania górom tego, co im zabraliśmy naszym marszem.
Warto jednak pamiętać, że współcześnie w wielu miejscach w parkach narodowych odradza się budowanie nowych kopców, by nie zaburzać naturalnego krajobrazu. Jeśli interesuje Was temat tradycji ustawiania kamiennych kopczyków, więcej informacji znajdziecie w artykułach poświęconych tej symbolice i historii górskich znaków orientacyjnych.
Z Krzesanicy na Małołączniak – jeden z najpiękniejszych odcinków
Odcinek z Krzesanicy na Małołączniak to – moim zdaniem – jeden z najpiękniejszych fragmentów całego przejścia przez Czerwone Wierchy. Szlak prowadzi szerokim, falującym grzbietem, a widoki są naprawdę imponujące.
Na pierwszym planie wyraźnie rysuje się kopulasty Małołączniak, dalej dostrzegamy Kopę Kondracką, a w tle wyrastają surowe, bardziej strzeliste szczyty Tatr Wysokich. Kontrast między łagodnymi formami Tatr Zachodnich a ostrymi graniami Wysokich tworzy niezwykle malowniczą kompozycję.
Jeśli bliżej interesują Was właśnie te bardziej strzeliste, skaliste krajobrazy, zajrzyjcie do naszych relacji z Tatr Wysokich.
To jeden z tych momentów, kiedy idzie się niemal w zachwycie – trochę wolniej, częściej zatrzymując się, by spojrzeć przed siebie i za siebie, bo panorama zmienia się z każdym krokiem.
Małołączniak i dalsza droga w stronę Kopy Kondrackiej
Krajobrazy naprawdę rekompensowały trud całodziennej wędrówki. Po dotarciu na Małołączniak po raz kolejny zobaczyliśmy Giewont – nasz popołudniowy cel. Dopiero stąd widać było wyraźnie, jak ogromny dystans już pokonaliśmy. Jeszcze kilka godzin wcześniej Giewont wydawał się odległym, niemal abstrakcyjnym punktem na horyzoncie.
Odcinek między Małołączniakiem a Kopą Kondracką zmęczył nas chyba najbardziej (nie licząc pierwszego, długiego podejścia na Ciemniaka). Kolejne zejście, a zaraz potem wizja następnego podejścia, potrafią dać się we znaki – zwłaszcza psychicznie. Człowiek ma wrażenie, że wciąż idzie pod górę. Ile razy jeszcze? Trudno zliczyć.
A jednak z każdym krokiem zbliżaliśmy się do końca grzbietu Czerwonych Wierchów – i do ostatniego z czterech dwutysięczników tego dnia.
Kopa Kondracka (2005 m n.p.m.) – koniec Czerwonych Wierchów
Ostatnim i zarazem najniższym szczytem Czerwone Wierchy jest Kopa Kondracka (2005 m n.p.m.). Stąd można kontynuować wędrówkę dalej granią, jednak dla nas tego dnia najbardziej naturalnym wyborem było odbicie na żółty szlak w kierunku Giewontu.
Przed nami było jeszcze jedno podejście i finał całodziennej wyprawy. A potem zejście w doliny – bo w górach zawsze przychodzi moment, kiedy trzeba pożegnać się ze szczytami i wrócić do codzienności.
To, co jednak zostaje po takiej wycieczce, to nie tylko zmęczenie czy liczba pokonanych kilometrów. Zostają obrazy – szerokie panoramy, wiatr na grzbiecie, przestrzeń i poczucie wolności. I one zostają z nami na długo, znacznie dłużej niż ból nóg następnego dnia.
Zobacz wędrówkę w ruchu
Zachęcam Was także do obejrzenia krótkiego nagrania z naszej wędrówki po Czerwonych Wierchach. W filmie zobaczycie jeszcze więcej szerokich panoram, falujących grzbietów i zmieniających się wraz z wysokością krajobrazów.
Nagranie kończy się na ostatnim szczycie pasma – na Kopie Kondrackiej – czyli dokładnie tam, gdzie żegnamy się z Czerwonymi Wierchami i ruszamy dalej w stronę Giewontu. Jeśli chcecie poczuć klimat tej trasy jeszcze mocniej, koniecznie zajrzyjcie do filmu.
Sprawdź także nasze wpisy z Tatry Wysokie i odkryj bardziej surowe, skaliste oblicze Tatr – pełne ostrych grani, wysokogórskich jezior i spektakularnych panoram.
- GórskomałopolskiePolskaTatry Wysokie
Rusinowa Polana i Gęsia Szyja – opis szlaku z Zazadniej (pętla przez Rówień Waksmundzką)
Propozycja łatwego szlaku przez Wiktorówki, Rusinową Polanę, Gęsią Szyję, Rówień Waksmundzką i Polanę pod Wołoszynem. Przepiękna panorama na Tatry Wysokie, Zachodnie i Bielskie.
- GórskomałopolskiePolskaTatry Wysokie
Dolina Pięciu Stawów Polskich i Morskie Oko – najpiękniejsza pętla w Tatrach Wysokich
Są w Tatrach miejsca, które zachwycają. I są takie, które zostają w sercu na długo. Dla mnie Dolina Pięciu Stawów Polskich należy właśnie do tej drugiej kategorii. Surowa, przestrzenna, pełna światła i odbijających szczyty górskich tafli wody. W tym wpisie pokażę Ci piękną, widokową pętlę – wejście Doliną Roztoki, a następnie zejście do Morskiego Oka przez Świstówkę Roztocką. To trasa wymagająca, ale jedna z najpiękniejszych w polskich Tatrach Wysokich.
- GórskomałopolskiePolskaTatry Wysokie
Wielka Siklawa – najłatwiejszy szlak Doliną Roztoki w Tatrach Wysokich
Zielony szlak Doliną Roztoki to najłatwiejsza droga do Wielkiej Siklawy – największego wodospadu w Polsce. Choć podejście potrafi zmęczyć, widok potężnych kaskad na potoku Roztoka w Tatrach Wysokich sprawia, że każdy krok był wart wysiłku.
-
Relacja z dachu Tatr – z drugiego najwyższego szczytu całego pasma, czyli Łomnicki Szczyt (2634 m n.p.m.). To miejsce, gdzie naprawdę można poczuć się jak w niebie i dosłownie pobujać w obłokach. Nawet gdy szczyt spowija mgła, magia tego miejsca nie znika – przeciwnie, staje się jeszcze bardziej wyczuwalna.
Postaw kawę
Jeśli ten artykuł pomógł Ci zaplanować podróż, odkryć nowe miejsce albo był po prostu chwilą inspiracji — możesz postawić mi wirtualną kawę. Coraz więcej czytelników wspiera to miejsce — będzie mi ogromnie miło, jeśli kiedyś zechcesz dorzucić swoją kawę. To drobny gest, dzięki któremu mogę nadal tworzyć przewodniki, trasy i miejsca warte drogi.
Stawiam kawęTylko miejsca warte drogi.
Spokojne inspiracje, mniej znane szlaki i miejsca, które naprawdę prowadzą w naturę.
Możemy być w kontakcie tak, jak Ci wygodnie.