Spis treści.
Tym razem przenosimy się w czeską część Karkonoszy — na malowniczy szlak prowadzący ze Szpindlerowego Młyna na Klinovkę. Trasa zachwyca szczególnie w rejonie Kozich Grzbietów oraz podczas zejścia do Szpindlerowego Młyna, gdzie ścieżka efektownie trawersuje zbocze, odsłaniając rozległe górskie panoramy.
Jeśli dopiero planujesz górskie wyjazdy, zajrzyj także do zestawienia szlaków według regionów — pomoże Ci wybrać trasę dopasowaną do poziomu trudności i części Polski.
A jeśli planujesz więcej wędrówek po czeskiej stronie, zobacz także trasę na Čertovą horę i Janovą skalę.
-
Čertova hora oraz karkonoskie szlaki wokół Skały Jana (Janova skála) to świetna propozycja na spokojną, rodzinną wycieczkę – także z wózkiem. Tym razem wybraliśmy czeski Harrachov, popularny kierunek w czeskich Karkonoszach, który oferuje nie tylko trasy spacerowe i widokowe, ale również ciekawe atrakcje, jak najstarsza działająca huta szkła. To miejsce, które łączy górskie krajobrazy z rodzinną dostępnością.
Szlak ze Szpindlerowego Młyna do Klinovki - długość szlaku, czas przejścia, mapa
Długość trasy: 19,8 km
Sugerowany czas przejścia: ok. 6 godz. 45 min
Wybrane odcinki tej trasy są okresowo zamykane zimą ze względu na zagrożenie lawinowe, dlatego przed wyruszeniem warto sprawdzić aktualne komunikaty dotyczące dostępności szlaków.
Poniżej znajdziesz mapę z dokładnym przebiegiem opisywanego szlaku. Zaznaczyłam na niej najważniejsze punkty orientacyjne, rozwidlenia oraz kluczowe miejsca widokowe, dzięki czemu łatwiej zaplanujesz swoją wędrówkę.
Mapa pomoże Ci ocenić długość trasy, przewyższenia oraz rozkład podejść i zejść. Warto zajrzeć do niej jeszcze przed wyjściem w góry — szczególnie jeśli planujesz dłuższą wycieczkę lub wędrówkę z dziećmi.
Szpindlerowy Młyn – malowniczy szlak do Klinovki, który zaskoczył nas zimową scenerią
Do Szpindlerowego Młyna ruszyliśmy z prostym planem — chcieliśmy po prostu pochodzić trochę po górach. Do tej pory odwiedzaliśmy Karkonosze głównie od strony Szklarskiej Poręby i Karpacza, dlatego tym razem postanowiliśmy sprawdzić, jak prezentują się od czeskiej strony.
W pamięci wciąż mieliśmy majówkę z poprzedniego roku — ponad 20 stopni, słońce i idealne warunki na górskie wędrówki. Po cichu liczyliśmy, że aura ponownie okaże się łaskawa, a przynajmniej nie zaskoczy nas niczym ekstremalnym.
Rzeczywistość szybko zweryfikowała te oczekiwania. Choć początkowo nie było widać śniegu, im wyżej się wspinaliśmy, tym krajobraz stawał się coraz bardziej zimowy. Białego puchu było zaskakująco dużo. Widać było wprawdzie, że powoli topnieje, jednak proces ten postępował bardzo wolno — jak później sprawdziłam na kamerach internetowych, pokrywa śnieżna utrzymywała się tam jeszcze przez blisko trzy tygodnie.
Przez Kozie Grzbiety w stronę Klinovki
Wyruszyliśmy spod Hotelu Grand w Szpindlerowym Młynie i skierowaliśmy się w stronę Špindlerův Mlýn, u školek. Już na pierwszym rozwidleniu zdecydowaliśmy się na szlak żółty — znacznie ciekawszy niż czerwony, ponieważ omija mniej atrakcyjną zabudowę kompleksu Svatý Petr i niemal od razu wprowadza w bardziej naturalny, górski krajobraz. Towarzyszyły nam coraz szersze panoramy oraz przyjemne poczucie oddalania się od kurortowego zgiełku.
Idąc w kierunku Úbočí Kozích hřbetů, szybko przekonaliśmy się, że był to dobry wybór. Szlak prowadzi przez jedne z bardziej malowniczych fragmentów czeskich Karkonoszy — przestrzeń staje się tu wyraźnie bardziej surowa, a widoki potrafią zatrzymać na dłuższą chwilę.
Po pewnym czasie żółty szlak łączy się z czerwonym i od tego momentu kontynuowaliśmy wędrówkę w stronę Krakonoš, odb. vyhl. Na sam punkt widokowy Krakonoš nie wchodziliśmy, trzymając się pierwotnego planu trasy i zostawiając ten krótki wariant na inną okazję. W górach zawsze dobrze mieć przecież powód, by wrócić.
Widoki ponad linią lasu
Widoki, które zaczęły nam towarzyszyć po wyjściu ponad linię lasu, były naprawdę zachwycające. Gdy drzewa ustąpiły miejsca otwartej przestrzeni, naszym oczom ukazały się rozległe panoramy opadających zboczy — częściowo spowitych mleczną mgłą, która dodawała krajobrazowi nuty tajemniczości.
Przed nami rozciągała się niemal baśniowa, lekko zamglona kraina. Powietrze było rześkie i przyjemnie chłodne, ale podejście skutecznie nas rozgrzało, dzięki czemu warunki do wędrówki okazały się wręcz idealne. Pogoda dopisywała — na tyle, by komfortowo maszerować, a jednocześnie na tyle surowa, by przypomnieć, że w wyższych partiach gór aura potrafi zmieniać się bardzo szybko.
Mgła nad Kozimi Grzbietami – spektakl natury
Nie mieliśmy tym razem okazji zobaczyć Kozich Grzbietów w pełnej krasie. Ten surowy, górski grzbiet o charakterze ostrej grani — znany po czesku jako Kozí hřbety — szczelnie przesłoniła gęsta mgła. Zamiast rozległych panoram otrzymaliśmy jednak coś równie niezwykłego.
Natura przygotowała dla nas prawdziwy spektakl. Mgła sunęła leniwie po zboczach, raz odsłaniając fragmenty krajobrazu, by po chwili znów je ukryć. W takich warunkach góry nabierają tajemniczości i trudno oprzeć się wrażeniu, że wędruje się przez miejsce zawieszone gdzieś pomiędzy jawą a snem.
Szczególnie urzekły mnie schody prowadzące jakby donikąd — znikające w mlecznej bieli. Wyglądały tak, jakby zapraszały do świata ukrytego za zasłoną chmur, rozpalając wyobraźnię i dodając tej wędrówce nuty przygody.
Przez śnieżne pustkowie do Luční Boudy
Po dotarciu na najwyższy punkt ruszyliśmy dalej, przed siebie — przez rozległe, śnieżne pustkowie — kierując się mniej więcej w stronę Schroniska U Luční Boudy. Szlak praktycznie nie istniał. Zniknął pod grubą warstwą śniegu, a mapa nie była w stanie precyzyjnie wskazać naszej pozycji, co tylko potęgowało poczucie niepewności.
Nie było także zimowych tyczek wyznaczających trasę. Najwyraźniej dla wielu bywalców tych gór przebieg szlaku jest oczywisty, jednak dla osób odwiedzających to miejsce sporadycznie taka wędrówka może okazać się wymagająca — zarówno orientacyjnie, jak i psychicznie.
Na tej śnieżnej przestrzeni momentami robiło się wręcz niepokojąco. Cisza, niemal monochromatyczny krajobraz i brak wyraźnych punktów odniesienia sprawiały, że czuliśmy się bardzo mali wobec potęgi natury. Emocji nie brakowało także wtedy, gdy nagle zapadliśmy się w śnieg, a nasze buty momentalnie wypełniła lodowata woda ukryta pod jego powierzchnią.
Ta przygoda miała jednak swoją praktyczną puentę — po powrocie bez chwili wahania zainwestowałam w solidne buty z nieprzemakalną membraną. W górach odpowiednie wyposażenie naprawdę potrafi zrobić ogromną różnicę — nie tylko dla komfortu, ale przede wszystkim dla bezpieczeństwa.
Ciepło schroniska i dalsza droga w stronę Výrovki
Nie wyobrażasz sobie naszego szczęścia, kiedy okazało się, że schronisko jest otwarte. Możliwość ogrzania się, wypicia aromatycznej herbaty z goździkami i zjedzenia czegoś ciepłego po tej śnieżnej przeprawie była jak nagroda. A wszystko to w towarzystwie spokojnie przechadzającego się bernardyna — klimat górskiego schroniska w najlepszym wydaniu.
Jeśli planujesz nocleg w tym miejscu, warto wcześniej sprawdzić dostępność pokoi na oficjalnej stronie schroniska – link tutaj. To świetna baza wypadowa na dalsze wędrówki po czeskich Karkonoszach.
Po krótkim odpoczynku ruszyliśmy dalej czerwonym szlakiem w stronę Výrovki. Latem ten odcinek z pewnością należy do łatwych i przyjemnych. W śnieżnych warunkach wymaga jednak znacznie więcej wysiłku. Początkowo czekało nas łagodne podejście, ale każdy krok w rozmokłym śniegu kosztował więcej energii. Wrażenie było osobliwe — jakbyśmy szli boso po mokrym, ciężkim piasku, który wciąga stopę przy każdym kolejnym kroku.
Góry potrafią być zupełnie inne niż na zdjęciach z letnich folderów. I właśnie to czyni je tak fascynującymi.
Śnieżka na horyzoncie i pierwsze oznaki wiosny
Oddalając się od schroniska, krajobraz zaczął się powoli zmieniać. Na tle rozległych, jeszcze miejscami ośnieżonych równin coraz wyraźniej rysowała się sylwetka Śnieżki — surowa, majestatyczna i natychmiast przyciągająca wzrok. To jeden z tych widoków, które sprawiają, że człowiek odruchowo zwalnia kroku, by nacieszyć się chwilą.
Widok na Śnieżkę zawsze rozbudza w nas górskie emocje — jeśli chcesz stanąć na jej szczycie, o wejściu z Karpacza przeczytasz tutaj.
-
W czerwcowy weekend wybraliśmy się do Karpacza, by zdobyć Śnieżkę – najwyższy szczyt Sudetów i Królową Karkonoszy. Tym razem postawiliśmy na czerwony szlak przez malowniczy Kocioł Łomniczki, będący częścią Główny Szlak Sudecki im. Mieczysława Orłowicza.
To – moim zdaniem – najpiękniejsze podejście na Śnieżkę. Dlaczego? O tym przeczytasz w dzisiejszym wpisie.
Z każdym kolejnym kilometrem wędrówki dostrzegaliśmy też coraz więcej fragmentów ziemi uwolnionych spod śniegu. Wiosna nieśmiało przypominała o swoim nadejściu, tworząc ciekawy kontrast między białymi płatami zalegającymi jeszcze w wyższych partiach a ciemniejszą, odsłoniętą już tundrą karkonoską. Góry wyglądały tak, jakby właśnie budziły się do życia po długiej zimie — a my mieliśmy szczęście obserwować ten moment przejścia.
Zimowa wędrówka pełna wyzwań i widoków
Dalej trzymaliśmy się niemal cały czas prostej trasy. Co prawda wyznaczony był zimowy szlak oznaczony tyczkami, jednak nie mieliśmy całkowitej pewności, dokąd dokładnie nas zaprowadzi. Wielu wędrowców wybierało natomiast letni wariant — był już lekko wydeptany, a przez to znacznie lepiej widoczny — więc i my postanowiliśmy nim podążać.
Krajobrazy były wręcz bajeczne, ale wymagały od nas dużej ostrożności. Ścieżka prowadziła wzdłuż zbocza, miejscami było stromo i bardzo ślisko. Choć na co dzień nie mam lęku wysokości, tutaj nie czułam się w pełni pewnie — każdy krok stawiałam powoli i z dużą uważnością.
W końcu minęliśmy Výrovkę i ruszyliśmy dalej, początkowo w całkiem żwawym tempie. Przed nami pojawiły się jednak potężne hałdy śniegu tworzące swoisty korytarz. Przez chwilę próbowaliśmy nim iść, lecz szybko zauważyliśmy, że środkiem płynie wąska strużka wody powstała z topniejącego śniegu. Nasze buty były już wprawdzie przemoczone, ale nie chcieliśmy pogarszać sytuacji, dlatego przenieśliśmy się na skraj korytarza.
Po pewnym czasie dotarliśmy do Chaty na Rozcestí, gdzie skręciliśmy w prawo, w zielony szlak. W tym miejscu minęli nas narciarze pędzący na biegówkach — trudno było nie poczuć lekkiej zazdrości o ich tempo. My natomiast mozolnie brnęliśmy przez śnieg, posuwając się naprzód zdecydowanie wolniej, ale za to z rosnącym poczuciem górskiej przygody.
Powrót w stronę Szpindlerowego Młyna – wymagająca końcówka trasy
W końcu dotarliśmy do mniej zaśnieżonej polany, na której w oddali zaczęły majaczyć pierwsze zabudowania. Trzymaliśmy się prawej strony i kontynuowaliśmy marsz niebieskim szlakiem, mając nadzieję, że najtrudniejsze fragmenty mamy już za sobą.
Początkowo ścieżka wydawała się niepozorna, ale po chwili znów przyszło nam brodzić w śniegu, co wymagało uważnego stawiania każdego kroku. Wkrótce dotarliśmy do miejsca, które latem z pewnością jest łatwym i bardzo malowniczym odcinkiem. Zimą jednak zamienia się ono w fragment wymagający szczególnej ostrożności.
Śnieg szczelnie pokrywał bryłę wzniesienia, a podłoże było tak śliskie, że ten kawałek pokonałam niemal na kucaka. Dla lepszej asekuracji wbijałam palce poziomo w śnieg okrywający zbocze — tylko dzięki temu udało mi się zachować równowagę i bezpiecznie przejść dalej. Był to zdecydowanie najbardziej wymagający moment całej wędrówki.
Po pokonaniu trudniejszego odcinka ruszyliśmy dalej. Śnieg wciąż nam towarzyszył, ale z każdym kilometrem było go coraz mniej — wyraźny znak, że zbliżamy się do Szpindlerowego Młyna.
Końcowa część trasy prowadziła już przez las. Po drodze minęliśmy wyciąg narciarski na wzgórzu górującym nad kompleksem Svatý Petr oraz niewielki, malowniczy strumyk. Tak wyglądał nasz pierwszy dzień zimowej majówki — pełen kontrastów, emocji i górskich doświadczeń.
Mimo momentami wymagających warunków pogodowych całą wyprawę wspominam bardzo dobrze. Było dużo śmiechu, odrobina niepewności i spora dawka prawdziwej przygody — czyli wszystko to, co w górskich wędrówkach cenimy najbardziej.
Planujesz kolejne wędrówki? Poznaj również inne szlaki w Karkonoszach, które zachwycają widokami o każdej porze roku.
-
Wodospad Mumlavy to nie imponująca wysokością ściana wody, lecz górski potok tworzący malownicze kaskady i charakterystyczny, cichy pomruk. To jedno z tych miejsc w Karkonoszach, do których chętnie się wraca — tym razem postanowiliśmy odkryć je, wybierając inną trasę.
-
Znane i lubiane zakątki Szklarskiej Poręby odkrywamy tym razem na nowo – w zupełnie innym tempie, z naszym małym synkiem. Chybotek, Złoty Widok i Wodospad Szklarki to miejsca dobrze znane turystom, ale czy sprawdzą się także podczas spaceru z małym dzieckiem? Jak wygląda trasa, czy jest wymagająca i czy da się ją pokonać bez stresu? Sprawdzamy, czy klasyki Szklarskiej Poręby są przyjazne rodzinom z maluchami.
-
Čertova hora oraz karkonoskie szlaki wokół Skały Jana (Janova skála) to świetna propozycja na spokojną, rodzinną wycieczkę – także z wózkiem. Tym razem wybraliśmy czeski Harrachov, popularny kierunek w czeskich Karkonoszach, który oferuje nie tylko trasy spacerowe i widokowe, ale również ciekawe atrakcje, jak najstarsza działająca huta szkła. To miejsce, które łączy górskie krajobrazy z rodzinną dostępnością.
-
Szklarska Poręba obfituje w mnogość szlaków. Niestety, większość z nich nie jest dostępna dla wózków dziecięcych. Znaleźliśmy jednak kilka z nich, które pokonacie z wózkiem dziecięcym. Jeśli brakuje Wam gór i chcecie wybrać się na górski spacer z dzieckiem, to jest to wpis dla Was. Opisane szlaki cechuje różny stopień trudności, ale przejście większości z nich nie stanowi żadnego wyzwania.
- GórskodolnośląskieKarkonoszePolskaZamki
Zamek Chojnik i Piekielna Dolina – malowniczy szlak w Karkonoszach
Jeden z najpiękniejszych i najbardziej klimatycznych szlaków w Karkonoszach prowadzi przez Piekielną Dolinę – między Górą Żar a wzniesieniem, na którym dumnie stoi Zamek Chojnik. To trasa nieco tajemnicza, ukryta w cieniu zamkowych murów i skalnych ścian. Czekają tu kamienne schody, dawne bramy warowni, wąskie przejścia i cisza bukowo-świerkowego lasu pachnącego wilgotną ziemią. Jeśli szukasz miejsca z historią, klimatem i odrobiną baśniowej atmosfery – ta wędrówka będzie strzałem w dziesiątkę.
Postaw kawę
Jeśli ten artykuł pomógł Ci zaplanować podróż, odkryć nowe miejsce albo był po prostu chwilą inspiracji — możesz postawić mi wirtualną kawę. Coraz więcej czytelników wspiera to miejsce — będzie mi ogromnie miło, jeśli kiedyś zechcesz dorzucić swoją kawę. To drobny gest, dzięki któremu mogę nadal tworzyć przewodniki, trasy i miejsca warte drogi.
Stawiam kawęTylko miejsca warte drogi.
Spokojne inspiracje, mniej znane szlaki i miejsca, które naprawdę prowadzą w naturę.
Możemy być w kontakcie tak, jak Ci wygodnie.